Włodzimierz Nahorny

Z Kwidzynopedia - encyklopedia e-kwidzyn
Włodzimierz Nahorny Fot.Oki44-2015r.

Włodzimierz Andrzej Nahorny (ur. 5 listopada 1941 roku w Radzyniu Podlaskim) – polski muzyk jazzowy, pianista, saksofonista, flecista, kompozytor i aranżer. Wychowanek Szkoły Muzycznej w Kwidzynie. Członek KMOK.

Spis treści

Zaczęło się w Kwidzynie

Wspomnienia:

Zamieszkaliśmy w domu przy dawnej ulicy Świerczewskiego 35. W pobliżu, był stary, poniemiecki cmentarz i szpital. Z okien naszego domu przy ładnej pogodzie widziałem Wisłę, bo aż do Gniewu była wtedy pusta przestrzeń, ciągnęły się pola. Obok nas mieszkali pp. Bergmanowie, Wójcikowie, Krukowscy, Andrzej Demidowicz. W rodzinach tych byli moi równolatkowie, z którymi bawiłem się w podchody i poznawałem świat. Tworzyły się drużyny podwórkowe.

Niebawem okazało się, że mimo iż byłem małym dzieckiem, mogłem już zaistnieć w rodzinie. W naszym poniemieckim mieszkaniu było pianino. Czasy były takie, że władza nie zgadzała się, żeby stało coś bezużytecznie. W związku z tym urządzono w teatrze – to była bardzo poważna sprawa – konkurs dla wszystkich mieszkańców miasta mających ten sam problem. Problem polegający na tym, że należało udowodnić, że na pianinie ktoś gra lub rokuje nadzieję na granie. Należałoby się tu może zdziwić, że sprawa była tak dalece powszechna, że w wielu mieszkaniach zasiedlonych przez nowych gospodarzy stały instrumenty.

Więc ktokolwiek z rodziny umiał grać, musiał popisać się przed wysoką komisją, żeby było wiadomo, że to pianino będzie spełniało swoją rolę. Siostra oblała ten egzamin, i ja mający jakieś sześć – siedem lat, zostałem wypchnięty do walki o instrument, mimo że niewiele umiałem grać, jedynie przyuczony trochę przez siostrę. Coś tam zagrałem i o dziwo, szacowna komisja uznała, że pianino może u nas pozostać, pod warunkiem, że rodzice poślą mnie do szkoły muzycznej.

Gdyby nie ten przypadek, to nie byłoby takie pewne, że ja w ogóle pójdę w tym kierunku. Bo w domu tradycji muzycznych nie było żadnych.

Rodzice oczywiście zapisali mnie do szkoły muzycznej.

Włodzimierz Nahorny (ze strony KMOK)

Kariera

Nahorny przeszedł wszystkie stopnie muzycznej edukacji uzyskując absolutorium w klasie klarnetu sopockiej PWSM. Już w okresie studiów w 1959 stworzył swój pierwszy kwartet Little Four. Jeszcze w tym samym roku rozpoczął współpracę z zespołem North Coast Combo oraz – jako klarnecista – z zespołem jazzu tradycyjnego Tralabomba Jazz Band. Występował też w orkiestrze Filharmonii Bałtyckiej.

W 1962 roku wystąpił po raz pierwszy na Jazz Jamboree i to w roli solisty – saksofonisty altowego w big bandzie Jana Tomaszewskiego. Na tej imprezie pojawiał się prawie przez 15 lat (prezentując się w różnych – głównie Andrzeja Trzaskowskiego – zespołach w latach 1962-1977). Autorskie trio zaprezentował w 1965 roku na festiwalu Jazz nad Odrą. W Wiedniu (1966-1967) uhonorowany został nagrodą otrzymaną z rąk Duke'a Ellingtona. Współpracował z Bim Bomem.

Nahorny sięgał po rozmaite muzyczne tworzywo: raz komponując balladę "Jej portret", z drugiej strony realizował się w jazzowych zespołach Andrzeja Kurylewicza, Krzysztofa Sadowskiego, Andrzeja Trzaskowskiego, Jana Ptaszyna Wróblewskiego. Bywał też muzykiem rockowej grupy Breakout (nagrał z nimi dwie płyty), towarzyszył wokalistom – Mariannie Wróblewskiej, Łucji Prus, grupie Novi Singers oraz łączył jazz z muzyką klasyczną. Sporym sukcesem stały się jego jazzowe interpretacje cyklu "Mity" Karola Szymanowskiego.

Nahorny jest muzykiem wszechstronnym, zapraszanym do nagrań i koncertów innych twórców (np. orkiestr radiowych, zespołów Kazimierza Jonkisza, Jana Jarczyka, Tomasza Szukalskiego). Swoich sił próbował także jako kompozytor muzyki filmowej i teatralnej. Spod jego pióra wyszły znane tematy jazzowe i popularne piosenki.

Współcześnie nagrał serię płyt "Fantazja Polska" z jazzową interpretacją twórczości Karola Szymanowskiego ("Mity", 1997), Fryderyka Chopina ("Nahorny-Chopin. Fantazja polska", 2000) i Mieczysława Karłowicza ("Nahorny gra Karłowicza", 2000). Obecnie jest wykładowcą Akademii Muzycznej w Gdańsku na kierunku Jazz i Muzyka Estradowa.

23 marca 2003 Opera Bałtycka wystawiła premierę baletu "Fantazja Polska".

Odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2011).

Nagrody

  • I nagroda solistyczna i zespołowa na Jazz nad Odrą 64
  • II nagroda na Konkursie Młodych Muzyków Jazzowych w Wiedniu w 1966
  • I nagroda na Festiwalu Jazzowym w Wiedniu 1967
  • I nagroda na Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w 1972 i 1973
  • Fryderyk 2000 w kategorii Jazzowy Muzyk Roku

Wybrana dyskografia

  • Big Band Jana Tomaszewskiego – Jazz Jamboree '62 (1962) – saksofon altowy
  • Andrzejem Trzaskowski Sekstet – Seant (1966) – saksofon altowy
  • Andrzej Kurylewicz Quintet – Ten + Eight (1967) – saksofon altowy
  • Włodzimierz Nahorny Trio – Heart (1967) – saksofon altowy, piano
  • Jazz Studio Orchestra of Polish Radio (1969) – saksofon altowy, flet
  • Breakout – Na drugim brzegu tęczy (1969) – saksofon altowy, flet
  • Breakout – 70A (1970) – saksofon altowy, flet
  • Marianna Wróblewska – Sound of Marianna Wróblewska (1972) – piano
  • Koncert Podwójny na 5 Solistów i Orkiestrę (1972)
  • Włodzimierz Nahorny – Jej portret (1973)
  • Novi Singers – Rien ne va plus (1973) – piano
  • Nowe Twarze – Nowe Głosy (1976)
  • Marianna Wróblewska – Feelings (1978)
  • Marianna Wróblewska – Privilege (1988)
  • Włodzimierz Nahorny i Jego Orkiestra – Obejmij Mnie (1991)
  • Nahorny, Woliński – Ich portret (1995)
  • Włodzimierz Nahorny – Mity (1997)
  • Włodzimierz Nahorny – Fantazja Polska (2000)
  • Włodzimierz Nahorny – Śpiewnik Nahornego (2003)
  • Cicho, cicho pastuszkowie – Kolędy Włodzimierza Nahornego i Bogdana Loebla / BLUE NOTE 2007
  • Pogadaj ze mną – (Piosenki Wojciecha Młynarskiego i Włodzimierza Nahornego), AGORA 2008

Źródła

  • Wikipiedia
  • Strona KMOK