Rudolf Heidenhain

Z Kwidzynopedia - encyklopedia e-kwidzyn

Rudolf Peter Heinrich Heidenhain urodził się 29 stycznia 1834 roku w Kwidzynie (dawn. niem. Marienwerder)

Rudolf Heidenhain.

Był najstarszym synem (z dwadzieścioro dwojga dzieci) lekarza komunalnego (niem. Kreisphysikus) Heinricha Jacoba Heidenhain (1808-1868).

Ojciec jako pierwszy dostrzegł u niego pasję i zainteresowanie naukami przyrodniczymi. W początkowym okresie życia to właśnie ojciec odgrywał istotną rolę w naukowym ukierunkowaniu syna.

Młody Rudolf Heidenhain zdobywał wiedzę od najmłodszych lat, m.in. od ojca, który pełni funkcję kierownika szpitala (niem. Krankenhausleiter). W wieku 8 lat uczęszczał do gimnazjum a także pobierał u aptekarza prywatne nauki chemii.

W roku 1850, Heidenhain w wieku 16 lat ukończył gimnazjum w Kwidzynie i następnie przeprowadził się niedaleko Kwidzyna, gdzie u zaprzyjaźnionej rodziny poświęcił się nauce botaniki.

W tym samym roku, za namową ojca podjął edukację na kierunku nauk przyrodniczych i medycznych na Uniwersytecie w Królewcu (niem. Universität in Königsberg).

Po dwóch latach wyjechał na uniwersytet w Halle gdzie pod okiem Alfreda Wilhelma Volkmanna (1801-1877), jednego z wiodących niemieckich fizjologów tego okresu, skierował swoje zainteresowania ku fizjologii.

Po kolejnych dwóch latach wyjechał na uniwersytet do Berlina gdzie w roku 1854 zwieńczył swoją edukację medyczną pracą doktorską pt. "De nervis organisque centralibus cordis, cordiumque lymphaticarum ranae" (1854). Rudolf Heidenhain otrzymał tytuł doktora w wieku 20 lat. Temat jego pracy doktorskiej zainspirowany został przez Emila du Bois-Reymonda (1818-1896).

Po zdobyciu tytułu doktora, Heidenhain pozostał na berlińskiej uczelni jako asystent Emila du Bois-Reymonda (1818-1896).

W 1856 roku powrócił do Halle i pracował w laboratorium Alfreda Wilhelma Volkmanna (1801-1877).

W styczniu 1859r. ożenił się z córkę Alfreda Wilhelma Volkmanna - Franciszką Volkmann’s.

W tym samym roku, jako 25 latni naukowiec z tytułem profesora objął katedrę fizjologii na Uniwersytecie we Wrocławiu (niem. Universität in Breslau), tam też pozostał do końca swojej kariery naukowej.

Początkowo młody i nikomu nieznany profesor spotkał się z wielką niechęcią zarówno u studentów jak i u wielu kolegów, wykładowców którzy uważali że medycyna jest nauką zbyt poważną aby mogła być reprezentowana przez młodego i niedoświadczonego naukowca. Jednak dzięki swojej pracowitości i bogatej wiedzy, Heidenhain udowodnił swoje kompetencje i z czasem stał się jednym z najbardziej cenionych i znanych członków Uniwersytetu we Wrocławiu. Na wrocławskiej uczelni Heidenhain stale rozwijał swoje badania i aktywnie prowadził je do ostatnich lat życia.

Heidenhain dokonał wielu odkryć w dziedzinie fizjologii a także prowadził badania naukowe na temat hipnozy. Badania te kontynuował i rozwinął następnie w swojej pracy Iwan Pawłow 1849-1936).

Heidenhain przez długie lata był przewodniczącym Śląskiego Towarzystwa Kultury Ojczyźnianej (niem. Schlesische Gesellschaft für Vaterländische Kultur).

Zmarł 13 października 1897 roku we Wrocławiu (dawn. niem. Breslau).

Ciekawostki

  • Rudolf Heidenhain posiadał również tytuł Tajnego Radcy Sanitarnego (niem. Geheimer Medizinalrat).
  • Jego uczniami byli m.in. Carl Weigert (1845-1904), niemiecki patolog i Iwan Pietrowicz Pawłow (1849-1936) - rosyjski fizjolog, laureat Nagrody Nobla z medycyny.
  • Ojciec Rudolfa Heidenhainsa, z pochodzenia Żyd zmienił w roku 1831 wiarę na ewangelicką. Pomimo zmiany wiary i upływu ponad 100 lat, jego potomkowie nie uniknęli w okresie Narodowego Socjalizmu (niem. Nationalsozialismus) represji na tle rasowym.
  • Syn Rudolfa Heidenhainsa, Martin Heidenhain (1864-1949) był cenionym anatomem a wnuk Adolf Heidenhain (1893-1937) był niemieckim neurologiem, który 1929 roku opisał postać choroby Creutzfeldta-Jakoba, historycznie nazywaną zespołem Heidenhaina.
  • Około 1938 roku jedna z ulic w Wrocławiu (dawn. niem. Breslau) otrzymała imię Rudolfa Heidenhainsa - (niem. Heidenhainstraße)

Źródła