Linia kolejowa Kwidzyn-Kisielice

Z Kwidzynopedia - encyklopedia e-kwidzyn
(Różnice między wersjami)
Linia 102: Linia 102:
  
 
Na trasie powstały następujące stacje:  
 
Na trasie powstały następujące stacje:  
# [[Nicponie|Miłosna]] (dawn. niem. ''Liebenthal'') – na 3 km trasy,  
+
# [[Nicponie|Miłosna]] (dawn. niem. ''[[Bahnhof Liebenthal]]'') – na 3 km trasy,  
 
# [[Krzykosy]] (dawn. niem. ''[[Bahnhof Kröxen]]'') – 8,4 km,  
 
# [[Krzykosy]] (dawn. niem. ''[[Bahnhof Kröxen]]'') – 8,4 km,  
 
# [[Rozajny|Rozajny Wielkie]] (dawn. niem. ''[[Bahnhof Groß Rosainen]]'') – 13,6 km,  
 
# [[Rozajny|Rozajny Wielkie]] (dawn. niem. ''[[Bahnhof Groß Rosainen]]'') – 13,6 km,  

Wersja z 17:34, 20 kwi 2012

Przebieg nieistniejącej linii kolejowej


Parowoz (tendrzak) KPEV T3 na "czerwonym moście" przy ulicy Sportowej.
10 marca 2001
Stacja kolejowa Miłosna
Dawna stacja kolejowa Bahnhof Groß Rosainen.

Linia kolejowa Kwidzyn - Kisielice została wybudowana przez Pruskie Koleje Państwowe z upoważnienia z dnia 3 lipca 1896 r. Otwarcie nastąpiło 15 stycznia 1900 roku. Była to linia jednotorowa znaczenia lokalnego o normalanym rozstawie szyn. Jej długość wynosiła 28,6 km.

Na trasie powstały następujące stacje:

  1. Miłosna (dawn. niem. Bahnhof Liebenthal) – na 3 km trasy,
  2. Krzykosy (dawn. niem. Bahnhof Kröxen) – 8,4 km,
  3. Rozajny Wielkie (dawn. niem. Bahnhof Groß Rosainen) – 13,6 km,
  4. Wilkowo (dawn. niem. Bahnhof Wilkau) – 20, 2 km,
  5. Łodygowo (dawn. niem. Ludwigsdorf) – 23,7 km.

Według rozkładów z 1903 roku pociąg pokonywał trasę w 56 minut.

Z dniem 1 stycznia 1945 linia została zamknięta dla ruchu pasażerskiego. Niewiele później, bo prawdopodobnie w maju lub czerwcu wspomnianego roku, została ona rozebrana przez Armię Czerwoną na odcinku Kisielice – Krzykosy (prawdopodobnie razem ze stacją), stąd dopisek w rozkładzie jazdy z 1946 r.: „Na odcinku Kisielice – Kwidzyn pociągi na razie nie kursują”.

W końcu lat 40-tych XX wieku był plan odbudowy, ułożono nawet rozkład jazdy, ale zabrakło funduszy.

Istniejący do lat 50-tych odcinek o długości 8 km był jeszcze wykorzystywany jako bocznica, m.in. na Miłosną odstawiano stare wagony towarowe. Później ten odcinek skrócono do stacji Miłosna, a około 1971 roku, kiedy budowano bocznicę do Celulozy, rozebrano dalszą część, tak że obecnie zostało tylko około 2 km (licząc od osi stacji Kwidzyn).

Nad dzisiejszą ulicą Sportową znajdywał się stalowy wiadukt. Przebiegał on ukośnie do osi drogi i był prostą konstrukcją belkową nitowaną, opartą na ceglanych przyczółkach. Niektórzy kwidzyniacy jeszcze go pamiętają. Wraz z rozbudową miasta w celu poprawienia widoczności rozebrano go w całości wraz z przyczółkami i fragmentami nasypu, prawdopodobnie w latach 1986 - 1989.

Zachowały się skany rozkładów jazdy pociągów na tej linii z roku 1903, 1944 i 1946.

Do najciekawszych obiektów inżynierskich na trasie zaliczyć można most nad rzeką Liwą znajdujący się w pobliżu stacji benzynowej Orlen w Kwidzynie. Na planowane wysadzenie mostu wskazują komory minerskie znajdujące w środkowych filarach. Most ten, choć mogłoby się tak wydawać, nie został wysadzony ani „zarwany”. Część nasypu została rozebrana, a jedna z kwidzyńskich firm przebudowująca ulicę Słowackiego zagospodarowała ziemię z nasypu jako darmowe źródło kruszywa, żwir natomiast został wykorzystany do budowy osiedla Zatorze II. Na całej trasie ocalały jeszcze dwa wiadukty w Krzykosach i Limży, oraz jeden ceglany łukowy most na Gardędze. Nie ocalały wiadukty w Klecewie.