Leon Połomski - junior

Z Kwidzynopedia - encyklopedia e-kwidzyn

Leon Połomski - junior urodził się 12 maja 1902 roku w Straszewie, syn Leona i Anieli z Metzów, brat Piotra, Agnieszki i Heleny. Po ukończeniu szkoły powszechnej pracował w gospodarstwie ojca. Po I wojnie światowej pełnił funkcję łącznika tajnej Polskiej Organizacji Wojskowej Pomorza, był również członkiem "Sokoła". Poparcie Związku Polaków w Niemczech pozwoliło mu kształcić się w latach 1922-1924 w średniej szkole rolniczej w Koźminie koło Poznania. Praktykę rolniczą odbywał w Mątkach i Michorowie w pow. sztumskim w latach 1925-1926 u Janta-Połczyńskich. W późniejszym czasie pracował jako zarządca w Waplewie w majątku Sierakowskich (1927-1933). W roku 1933 przejął w dzierżawę resztówkę waplewską (16 ha).

Mimo nacisków niemieckich władz swoje dzieci posyłał do polskich szkół. Działał w Związku Polaków w Niemczech i w Kółku Rolniczym w Starym Targu. W sierpniu 1939 roku został aresztowany i uwięziony na trzy tygodnie w Sztumie. W lutym 1940 roku wywłaszczono go i wyrzucono do zdewastowanej leśniczówki w Tylicach Małych (pow. sztumski).

Po wojnie pełnił funkcję wójta w Starym Targu, od roku 1946 pracował w PGR na kierowniczych stanowiskach, między innymi jako dyrektor PGR w Mleczewie. Od roku 1968 przebywał na emeryturze. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim OOP i Złotym Krzyżem Zasługi. Zmarł 6 grudnia 1978 roku w Prabutach, pochowany w Starym Targu.

Źródło

Słownik Biograficzny Warmii, Mazur i Powiśla