Kościół w Nebrowie Wielkim

Z Kwidzynopedia - encyklopedia e-kwidzyn
Lokalizacja kościoła

Parafia w Nebrowie Wielkim powstała (wg G. Mortensen) w drugiej połowie XIV wieku. Proboszczem Nebrowa w 1393 roku był ks. Mikołaj, a w późniejszym okresie ks. Konrad Bitschin, który opisał obronę wsi przed najazdem husytów w 1435 roku, a także sprawował urząd prepozyta szpitala Świętego Ducha w Kwidzynie. Pozostałości pierwszego kościoła odkryto w 1799 roku na starym cmentarzu położonym między Małym i Wielkim Nebrowem. W I połowie XVI wieku parafia nie była obsadzona. Drugi kościół zniszczał i rozpadł się w roku 1550. W 1590 roku wybudowano tutaj nowy kościół parafialny, który spłonął w 1624 roku.

Kościół parafialny pw. Matki Bożej Królowej Korony Polskiej w Nebrowie Wielkim to już czwarta świątynia powstała w historii tej wsi. Ewangelicką świątynię zbudowaną w latach 1747-1749 z wieżą w górnej części drewnianą, gdyż poprzednia z muru pruskiego rozpadła się trzy lata wcześniej. W 1890 roku pastor mieszkający w drewnianej plebanii posługiwał 3980 parafianom. W 1946 roku kościół przejęli katolicy. W tym roku mocą administratora warmińskiego reerygowano parafię. Po przedwojennych niemieckich gminach: ewangelickiej i katolickiej, dziś pozostaje tylko ślad wykuty w pamiątkowym kamieniu z 1998 roku, ten kościół parafialny i niewielki kościółek pw. św. Wojciecha Biskupa i Męczennika z lat 1928-1931, zbudowany na obrzeżach wioski przez ks. dziekana Franciszka Prussa i wspólnotę katolicką służący dziś za kaplicę cmentarną wpisaną do rejestru zabytków nr 325/94 z dnia 25 stycznia 1994 roku.

Barokowy kościół parafialny zachował się w dobrym stanie. Duża sala podzielona dwoma rzędami smukłych kolumn, z chórem muzycznym i emporami, przykryta jest w nawie głównej kolebą. We wnętrzu zachowane barokowe wyposażenie prezentuje wysokiej klasy warsztat snycerski. Ołtarz główny pochodzi z kościoła w Gnojewie w powiecie malborskim, z tą różnicą, że obraz główny, wizerunek Najświętszej Marii Panny Niepokalanie Poczętej z zabytkowego ołtarza zdobi teraz ścianę boczną świątyni, a obraz patronki wspólnoty, tam osadzony, jest współczesny. Kazalnica z wejściem od strony przestronnej zakrystii ma niespotykaną formę architektoniczną o cechach eklektycznych, dopełnioną późnobarokowymi płaskorzeźbami Ewangelistów i rokokowym ornamentem. Klasyczną formę neobarokowej chrzcielnicy zachowało ustawione w prezbiterium ewangelickie baptysterium, z tekstami ewangelicznymi w płycinach.

Ceglaną zwartą bryłę kościoła dopełnia przysadzista wieża przylegająca od strony Wisły. Pod jej barokowym hełmem zawieszony jest stary dzwon, a przed wejściem głównym na cokole ustawiona jest granitowa kropielnica, świadkowie wcześniejszych świątyń.

Na przestrzeni lat duszpasterstwo w parafii pełnili ks.: Stanisław Bogucki (1953-1957), Józef Woźniak (1957- zmarł nagle 17 kwietnia 1967 i został tu pochowany), Tadeusz Truszkowski (1964-1967-1975), Wincenty Putko (1968-1969), Kazimierz Mikulski (1975-1982-1985), Ryszard Grzegórzko (1982-?), Leon Juchniewicz (1983-?), mgr Roman Chudzik (1985-1991), mgr Zbigniew Ciapała (1991-1999), Józef Miciński (1999-?). Duszpasterstwo parafialne w 2007 roku objął proboszcz ks. Jerzy Bujak.

Kościół został wpisany do rejestru zabytków nr 338/94 z dnia 3 marca 1994 roku.

Galeria


Źródła